We zijn vanmorgen bij de neuroloog geweest, dus bereid je maar voor op een lang verhaal… Ze vond het leuk om Bert weer te zien na zo’n lange tijd en vooral om hem te zien lopen. Ze had hem niet meer gezien sinds hij uit het ziekenhuis is ontslagen in mei 2009 en op dat moment leek het allemaal dramatisch slecht. Wij kwamen daar met een aantal vragen, ook met betrekking tot werken in de toekomst. Bert is ontzettend bang dat hij door overbelasting zichzelf lichamelijk weer in de vernieling helpt en weer in de rolstoel beland. En dat wil hij natuurlijk absoluut niet, hij is nog maar 43 en moet nog een aantal jaren mee. Kwaliteit van leven is dan wel heel belangrijk. Bert heeft best wel veel pijn, dus na een lichamelijk onderzoek is er nu besloten om opnieuw een scan te maken om te kijken of er toch niet weer iets van een hernia zit. Vooral omdat Bert dat zelf niet goed kan voelen, is een scan de enige manier om dat te kunnen zien. Ook heeft ze hem gelijk weer aangemeld bij de revalidatiearts om te kijken of die nog iets voor hem kunnen doen op werkgebied. Zij geeft zelf ook aan dat er mensen zijn die aangespoord moeten worden om actief te blijven en dat er ook mensen zijn die afgeremd moeten worden. Bert hoort duidelijk tot de laatste categorie, maar dat wisten wij al. De oproep voor de scan en de revalidatiearts kunnen wij binnen 14 dagen verwachten en we moeten 17 januari weer naar de neuroloog omdat ze dan de uitslag van de scan heeft. Ze zei dat ze dat soms ook wel telefonisch deed maar dat het in dit geval handiger was dat Bert weer op het spreekuur zou komen. Dan kan ze ons ook de beide scans laten zien, die van mei 2009 en van nu. Dan zijn de verschillen ook duidelijk uit te leggen. Even afwachten dus, best wel spannend… Hoop dat ik niks vergeten ben, we hebben er ongeveer 3 kwartier gezeten, dus in die tijd word er ontzettend veel besproken…

 

Verder heb ik haar verteld dat wij sinds mei 2009 een blog bijhouden over deze hele toestand en dat ik bezig ben om naar aanleiding van het blog een boek te maken. Dit omdat er ontzettend weinig over bekend is vanuit de patiënt en er bijna alleen maar dingen op internet staan met een heleboel medische termen waar een leek niets van begrijpt. Op ons blog kan iemand juist vinden waar je allemaal tegenaan kan lopen als je dit overkomt. Dat vond ze heel interessant en wilde het graag lezen als ik het klaar heb. Heb het er met Bert over gehad en wij willen haar vragen om een soort van voorwoord voor het boek te schrijven. Hierin kan ze dan in begrijpelijke woorden uitleggen wat het Caudasyndroom precies is en hoe erg Bert eraan toe was toen ze hem leerde kennen. Hopelijk is ze hiertoe bereid…

Bert heeft vandaag officieel afscheid genomen van zijn collega’s, ondanks dat hij nog tot eind april 2012 op de loonlijst staat. Ze hadden geld ingezameld en daar een hele mooie, complete airbrush-spuitset en een super-kaart voor gekocht. Bert was heel erg blij met het cadeau (daar gaat hij vast veel plezier van hebben), maar ook zeker met de kaart. Toen hij die thuis nog eens op zijn gemak zat te lezen en al die lieve woorden las, kon ik merken dat hij het er moeilijk mee had. Voordat hij vanmorgen weg ging maakte hij zich al zorgen dat hij zich niet goed kon houden omdat er natuurlijk wel verwacht werd dat hij een paar woorden ging zeggen. Ik zei al tegen hem dat het absoluut logisch is en begrijpelijk als hij een traantje weg moet pinken en dat hij zich daar niet voor moet schamen. Hij heeft mij toen hij thuis kwam in het kort verteld wat hij gezegd heeft. Kort maar krachtig, dit zal niet helemaal precies zijn wat Bert zei, maar hier kwam het op neer…

“Bijna iedereen weet wat ik hiervoor voor werk gedaan heb (hij is heel lang vrachtwagenchauffeur geweest) en in het begin dat ik hier kwam werken heb ik echt wel eens lopen mopperen op mijn collega’s, puur omdat ik de laatste jaren gewend was om alleen te werken. Nu kan ik zeggen dat ik jullie niet had willen missen… Het maakte in ieder geval wel veel indruk op zijn collega’s, er waren er genoeg die moeite hadden om het droog te houden. Ook werd er door een collega nog een kleine toespraak gehouden met waarderende woorden, die hij zeer op prijs heeft gesteld. Hij zei dat het wel een emotioneel gebeuren was, maar niet zo erg als hij verwacht had. Hij kon zich redelijk goed houden… Ik heb al gezegd dat het misschien maar goed is dat hij dit hoofdstuk af kan sluiten, anders blijf je er tegenop zien. Collega’s die dit lezen, jullie zijn altijd welkom voor een bakkie koffie of een biertje. Uit het oog is niet uit het hart!!! Er zijn verschillende mensen op de afdeling waar wij nog steeds contact mee hebben en die zijn telefoonnummer en ons adres hebben, dus laat nog eens wat van je horen. De komende tijd zullen jullie Bert nog steeds wel regelmatig zien omdat hij eens in de paar weken een gesprek heeft bij het bedrijf. Jullie zijn nog niet van hem af!!!

Bert heeft vanmorgen eindelijk via zijn werkgever een laptop gekregen. Deze is hij nodig om te kunnen oefenen met de cursus die hij doet. Zonder de mogelijkheid te hebben om te kunnen oefenen, had die cursus niet zo veel zin. Marloes en ik hebben nog wel even zitten lachen: waarschijnlijk is er met de eerste installatie iets misgegaan. Nu krijgt hij heel veel dingen in het Duits te zien (zoals het afmelden als je ‘m uit wil doen) en hij krijgt het niet voor elkaar om dat naar Nederlands te veranderen. De tv kon wel uit, de film “Bert en de Duitstalige laptop” was veel grappiger, hahaha… Woensdagavond komen de hulptroepen gelukkig….

Gisteren zijn wij naar het ziekenhuis geweest omdat ik weer naar de pijnpolie moest. Toen wij daarna richting uitgang liepen kwamen wij de fysiotherapeute tegen die Bert in mei 2009 heeft behandeld. Zij wist gelijk weer wie hij was, kan je wel nagaan hoeveel indruk hij toen heeft gemaakt. Het deed haar goed om Bert weer te zien lopen en wilde alles weten hoe het hem sinds die tijd was vergaan. Zij weet natuurlijk als geen ander hoe ver hij is gekomen, en vond het erg knap wat hij heeft bereikt. Zij was het er helemaal mee eens dat dit nooit was gelukt zonder zijn doorzettingsvermogen en wilskracht. Zij zei ook dat er genoeg mensen in een soortgelijke situatie zitten die zich erbij neer leggen. Die mensen zitten nu nog in een rolstoel….

Vandaag is Marloes al weer 15 jaar geworden, reden voor een feestje dus!!!

Hier even een paar foto’s van auto’s die gisteren mee zijn geweest naar de Oldtimerdag:

Gisteren zijn we naar de Oldtimerdag in Ruinerwold geweest en dat was echt supergezellig! We vertrokken tegen half 9 uit Meppel met bijna 20 mensen, ongeveer 10 auto’s, 1 buggy, 1 tractor met 2 aanhangers waar onder andere een mini Lanz tractor op stond, 1 motor en wij hadden een aanhanger achter de auto waar een “Brum” autootje opstond. Het is ons gelukt om met de hele groep bij elkaar te staan op 1 veld, dat was nog lastig genoeg omdat het eigenlijk de bedoeling was dat de tractor op een ander veld bij de tractoren ging staan. Toen de voertuigen eenmaal stonden hebben we uitgepakt, een paar tafels met parasols en daar omheen een heleboel stoelen. Iedereen had van alles mee, het was echt een kwestie van “eerlijk zullen we alles delen”. Dus de thermoskannen koffie, de cake, koekjes, snoepjes en alle andere lekkere dingen lagen gewoon op tafel en je kon pakken waar je zin in had. Er was ook iemand bij die een stationair draaiende motor mee had die watergekoeld werd. In dat koelwater werden steeds verpakte rookworsten gehangen en dat ging prima! De hele dag konden mensen door het dorp lopen en alle auto’s, tractoren, motoren en andere voertuigen bekijken. Onze groep had ook bekijks genoeg, vooral de paarse auto en “Brum” zijn vaak op de foto gezet, maar ook de andere auto’s die we mee hadden trokken genoeg de aandacht. Op een gegeven moment werd er zelfs een wedstrijdje gehouden tussen de mini-Lanz en Brum, dat was erg grappig…. 2 grote kerels in die kleine dingetjes… De rondrit was ook leuk, er gebeurde alleen wel iets heel aparts: wij zaten met z’n drietjes in de Kubel, onderweg werd er door een professionele fotograaf van ieder auto een foto gemaakt die je later af kon halen. Toen wij die foto bekeken, bleek dat je in eerste instantie alleen Bert zag zitten, als je goed keek zag je mij heel vaag, maar Marloes was nergens te bekennen!!! De dag had niet beter kunnen verlopen: het was mooi weer, iedereen had een goed humeur en alles verliep prima. Wij waren rond 5 uur weer thuis en het is zeker voor herhaling vatbaar. Volgend jaar word het voor de 20^e keer georganiseerd en daar zijn wij zeker bij!!!

De bedrijfsvakantie is weer voorbij. Het is best een raar idee dat alle collega’s deze week weer beginnen met werken, maar dat Bert niet meer heen hoeft. Gelukkig vermaakt hij zich nog wel, nu nog hopen dat de zon eindelijk eens voor langere tijd gaat schijnen… Zaterdag gaan we naar de old-timerdag in Ruinerwold met een aantal mensen, word vast heel gezellig…

Aangezien Bert al 2 nachten heel erg slecht geslapen heeft omdat hij pijn halverwege zijn rug heeft, is hij vanmiddag toch maar even naar de huisarts geweest. Hij belde mij net om te zeggen dat hij gekneusde ribben heeft. Toen ik hem vroeg hoe hij daar dan aan kwam, zei hij dat je dat volgens de huisarts al kan krijgen van een flinke hoest- of niesbui. Je hoeft er niet eens iets raars voor te doen. Ik kan straks bij de apotheek medicijnen ophalen, nu maar hopen dat dit helpt en dat hij vannacht beter slaapt.

Waar wij al heel lang bang voor waren, gaat nu toch gebeuren… Bert heeft vandaag te horen gekregen dat hij vanaf april volgend jaar zijn baan kwijt is. Al die tijd hebben ze hem dingen voorgehouden, die nooit uit zijn gekomen. Normaal gesproken hadden ze hem nu al kunnen ontslaan omdat het inmiddels 2 jaar geleden is dat hij het Cauda-syndroom kreeg, maar dat gaat niet door. Het UWV heeft een tijdje geleden al besloten dat de Scania hem 1 jaar langer in dienst moeten houden omdat er zo enorm veel fouten zijn gemaakt in de afgelopen 2 jaar. Tijdens het gesprek van vanmorgen werd ook toegegeven dat de afgelopen periode absoluut de schoonheidsprijs niet verdiend en werden er excuses aangeboden voor hoe alles is verlopen. Heel aardig allemaal, maar wij schieten er niks mee op. Wij realiseren ons heel goed dat het ontzettend moeilijk voor Bert zal worden om een andere baan te vinden. Als zelfs de Scania hem niet wil houden, terwijl ze weten wat ze aan hem hebben, kan je moeilijk van een andere werkgever verwachten dat ze hem wel in dienst nemen. Ondanks dat hij verder is hersteld dan iedereen had verwacht, heeft hij toch behoorlijke restschade, wat ook niet meer beter zal worden. Hij blijft de rest van zijn leven gehandicapt, hoe hard dit ook klinkt… Hij moet nu eerst eens heel goed na gaan denken wat hij wil en vooral wat hij lichamelijk kan gaan doen in de toekomst, en dat zal niet gemakkelijk worden. Ondanks dat we dit wel een beetje aan zagen komen, komt de klap toch hard aan….